Als we vooral vooropstellen dat we allemaal mens zijn.

Datum: 10-09-2021

We zijn in eerste instantie allemaal mens ondanks onze achtergrond, leeftijd, ervaringen etc. En toch kunnen we als mensen heel goed in hokjes denken. Voor een ander, maar ook voor onszelf. En vervallen we daarmee in verschillende rollen, waarbij er soms wel een groot contrast lijkt te zijn als een privépersoon en in functie.
 
Als het gaat om het sociaal domein en publieke domein luid de oproep dat we vooral de inwoners centraal moeten stellen en maatwerk moeten leveren. De realiteit is dat we het laten verzanden in een systeemwereld met een hoop bureaucratie.
 
En lijken mensen die hierin werken, waarvan je toch zou denken dat ze daar vanuit een intrinsieke motivatie voor hebben gekozen, daarin mee te gaan. Hoe hoger in de boom hoe meer het lijkt dat daarmee ook de verantwoordelijkheid om mens(elijk) zijn te lijkt te vervagen achter regels, procedures, afschuifgedrag en ook ontmenselijken van mensen.
 
Kijk bijvoorbeeld naar de toeslagenaffaire. Als het kind van een van de verantwoordelijke ministers was geweest dan was hij toch compleet door het lint gegaan. En nu lijken mensen vooral cijfers te zijn geworden die lastig zijn, omdat er een beerput wordt open gegooid die niet goed is voor carrières van mensen.
 
En dan vraag ik me af.  Durven we onszelf en anderen aan te spreken op het mens zijn naast de functie? Want die functie ben je niet en heb je maar tijdelijk. Een mens ben je je hele leven.
 
En als we altijd als kernvragen nemen:

  • Hoe zou ik zelf behandeld willen worden?
  • Hoe wil ik dat mijn ouders of kinderen of anderen dierbaren in mijn omgeving behandeld worden? 

Als we daarop oprecht en integer antwoord durven te geven, zouden we dan niet meteen actie nemen om zaken gewoon op te lossen. In plaats van zoals nu met de toeslagenaffaire  twee bureaucratische organisaties optuigen die weer lekker elkaar de schuld geven, omdat er weer geen donder gebeurt.
 
 


Als we vooral vooropstellen dat we allemaal mens zijn.