Zowel bij de stevige lokale teams als het Toekomstscenario kind -en gezinsbescherming is een vast aanspreekpunt voor de inwoner een belangrijk punt.
Een uitgangspunt waar ik meer dan 100% achtersta. Maar wat we op papier zetten, kunnen we dat in de praktijk echt waar maken?
Ik heb zelf ervaren hoe lastig dit kan zijn. Want in de praktijk heb je helaas te maken met mensen die van baan wisselen, ziek zijn of met zwangerschaps - ouderschapsverlof gaan. Tja, professionals zijn ook gewoon mensen. En moet er dan wel gewisseld worden van professional of gebruik worden gemaakt van tijdelijke inhuur.
Dan moet je met een knoop in de maag constateren dat het je het uitgangspunt waar je meer dan 100% achterstaat niet kan waarmaken.
Dus hoe gaan we in een tijd, waarbij we zoveel mogelijk continuïteit, vertrouwen en rust willen waarborgen voor de inwoner, om met deze spagaat. In ieder geval zorgen dat er een goede overdracht is, zodat inwoners niet nog een keer hun verhaal moeten doen. Daarnaast zorgen dat ze op de hoogte worden gesteld dat er een (tijdelijk) ander contactpersoon komt.
Maar met elkaar eerlijk durven zijn dat helaas een vast contactpersoon in de praktijk niet altijd dezelfde persoon is. Ook al willen we daar wel voor gaan.
Ps: soms moet je van beide kanten kunnen constateren dat de vaste contactpersoon niet matched en is een wissel juist wel helpend.
