Ik zie vaak dat doelen verheven worden tot middel in het sociaal domein.
Hierbij een paar voorbeelden:
Samenwerken als doel.
Samenwerken is een middel om te komen tot bijvoorbeeld een betere ondersteuning voor de inwoner, minder overlap in werkzaamheden en niet langs elkaar heen werken.
Sociaal team als doel.
Een sociaal team is geen doel op zich, maar een middel om te komen tot ondersteuning dichtbij de inwoner, zo kort als mogelijk en lang als nodig. Daarom moet niet de organisatievorm centraal staan, maar de wijze van inhoudelijke invulling om dit te realiseren.
Ervaringsdeskundigheid als doel. Ervaringsdeskundigheid is een middel om beter naast de inwoner te staan, de drempel om ervaringen te delen te verlagen, expertises vanuit verschillende invalshoeken in te zetten. En niet 'even heel gechargeerd' zorgen dat we het vinkje van een ervaringsdeskundige betrekken kunnen zetten door ze bij een bijeenkomst of projectgroep uit te nodigen.
Door teveel de focus op het doel te leggen als middel, is de kans dat wat we ermee willen bereiken ondersneeuwd raakt. En we meer bezig zijn met het organiseren en overorganiseren dan de inhoud als uitgangspunt te nemen.
