We zijn in het sociaal domein heel goed om veel papier te produceren. De Hervormingsagenda Jeugd, het Toekomstscenario kind- en gezinsbescherming, het Richtinggevend Kader Toegang en Lokale Teams. En dan hebben we ook nog alle regionale en lokale beleidsnota's, visies en plannen van aanpak.
En kaders zijn ook zeker nodig. Maar op een gegevens moment zie je door de bomen het bos niet meer. Want waar moet je beginnen? Wat heeft prioriteit? Wat hangt met elkaar samen? Wat moet en waar kun je zelf keuzes maken? En hoe krijg je dat allemaal voor elkaar naast het dagelijkse werk?
Als je niet weet waar te beginnen dan is de kans dat je in de wachtstand beland met elkaar en er geen eerste stappen meer worden gezet.En dat is jammer, want juist die eerste stap zetten zorgt ervoor dat de stappen daarna ook makkelijker worden. Het is de tijd om de stap te zetten van papier naar praktijk.
Daarbij staat een vraag centraal:
´wat merkt de inwoner ervan?”
Dat betekent kijken wat er al staat, wat echt nodig is en waar de eerste stappen te zetten. Niet wachten tot de hele puzzel is gelegd, maar beginnen met de stukjes die we al hebben.
Want al die plannen zijn bedoeld om de ondersteuning aan inwoners beter te maken. Maar als we door alle plannen niet meer in beweging komen, raakt juist die inwoner uit beeld. En dat kan toch niet de bedoeling zijn?
