Jazeker kan dat wel en heb ik ook een paar keer gedaan. En dat is niet een keuze die ik over een nacht ijs is gegaan.
Vaak ging ik dan altijd net wat te lang door. Dit terwijl als ik terugkijk ik eigenlijk al eerder wist dat ik de opdracht moest teruggeven. Maar ja, je wilt niet zomaar opgeven en voelt je verantwoordelijk. Terwijl verantwoordelijk voelen zich juist kan vertalen dat het voor beide partijen beter is om de opdracht wel terug te geven.
En hierbij gaat het niet om de schuldvraag, maar wat het beste is voor de opdracht. Soms werkt het niet, omdat er een nieuwe leidinggevende is die een nieuwe koers wil varen die niet bij jou visie en werkwijze past. Of dat de opdracht zodanig verandert het om een ander type opdrachtnemer vraagt. En soms kom je erachter dat de cultuur van de organisatie niet bij je past.
Voor beide partijen is het goed om regelmatig te checken of je nog op één lijn zit. Zitten we nog op de goede weg? Moeten we de opdracht herformuleren? Ben ik als opdrachtnemer nog de juiste vrouw om de opdracht uit te voeren? Werken we nog samen of werken we elkaar tegen?
Best confronterend, maar wel nodig. Ook om het gesprek aan te gaan dat het beter is om te stoppen. Waarbij ik er altijd voor zorg dat ik de tijd neem voor een goede borging of tijd gunnen voor het vinden van een opvolger. Er is een verschil tussen de opdracht teruggeven en weglopen voor de opdracht.
