Ik heb ooit een opleiding maatschappelijk werk gevolgd. Daar leerden we alles over afstand en nabijheid. Waarbij vooral centraal stond dat je afstand moest houden en niet persoonlijk betrokken moest zijn.
Dat je niet alles mee moet dragen naar huis, kan ik nog wel begrijpen. Maar er is nogal een verschil in niet persoonlijk betrokken raken en betrokken zijn bij een ander mens.
Wat geven inwoners aan? Een goede hulpverlener is iemand die luistert en je ziet. En die ook betrokkenheid toont, want dat hoort bij iemand zien. Heel simpel eigenlijk. Geen inwoner die vraagt welke methodiek je gebruikt. Dat je die meeneemt in je rugzak met een mix aan kennis, vaardigheden en je eigen persoonlijkheid is natuurlijk wel belangrijk.
Ik ben ervan overtuigd dat echte betrokkenheid juist het verschil maakt. Wie kan ik me herinneren van mijn vroegere leerkrachten? Juist, die ene leerkracht die me echt zag en me ook dat gevoel gaf.
Dus laten we alstublieft afstappen dat je niet persoonlijk betrokken mag zijn, maar dat we de ander echt zien. En dan is soms even die arm om iemand heen 1000 maal belangrijker dan alleen maar woorden.
Het meest simpele antwoord op hoe betrokken moet ik zijn, is de vraag hoe zou ik zelf behandeld wil worden.
