De huisarts heeft een belangrijke rol in het sociaal domein. We vinden het belangrijk om zowel op beleidsniveau als in de uitvoering goed contact te hebben met huisartsen. Tegelijkertijd hebben huisartsen het steeds drukker en is er steeds minder tijd beschikbaar.
Als we de huisarts echt willen betrekken bij het sociaal domein, dan moet dat dus ook iets opleveren. Voor de inwoner/ patiënt, maar zeker ook voor de huisarts zelf. Bijvoorbeeld doordat iemand sneller op de juiste plek terechtkomt en de huisarts minder tijd kwijt is aan vragen die niet of maar voor een deel medisch zijn en vooral vanuit het sociaal domein zijn ingegeven.
En bij dat laatste begin ik me steeds vaker iets af te vragen. Want inmiddels organiseren we nogal wat rondom de huisarts. We hebben Welzijn op Recept of sociaal verwijzen. We hebben een POH volwassenen en een POH jeugd. Vanuit het stevige lokale team willen we graag een vast aanspreekpunt voor de huisarts. En dan hebben we nu ook nog het verkennend gesprek.
Allemaal ontwikkelingen waar op zichzelf een goede gedachte achter zit. Alleen zijn ze vaak vanuit verschillende domeinen en ontwikkelingen bedacht en georganiseerd.
En daar begint het volgens mij ingewikkeld te worden. Want je hebt ene hele checklist ondertussen nodig om te weten naar wie je moet verwijzen. Voor je het weet is de huisarts langer bezig om te bedenken waar iemand naartoe moet dan dat het gesprek met de inwoner zelf duurt.
Daar komt nog bij dat achter die verschillende routes soms ook gewoon dezelfde mensen zitten. Degene die het verkennend gesprek voert, kan ook het aanspreekpunt vanuit het stevige lokale team zijn of betrokken zijn bij Welzijn op Recept.
Dan maken we niet alleen voor de huisarts verschillende routes. De professional moet vervolgens zelf ook nog kijken vanuit welke rol of ‘pet’ hij of zij het gesprek voert.
Terwijl de inwoner daar natuurlijk helemaal niet mee bezig is. Die heeft gewoon een ondersteuningsvraag en wil geholpen worden.
Misschien moeten we daarom wat minder kijken naar hoe we al onze verschillende ontwikkelingen goed bij de huisarts onder de aandacht krijgen. En wat meer naar hoe we het voor die huisarts zo eenvoudig mogelijk maken.
Moeilijk maken als het moet, makkelijk als het kan. Volgens mij gaat dat hier vooral op.
