Al 30 jaar werk ik nu in het sociaal domein. Dat is niet voor niets. Nog steeds heb ik de intrisieke motivatie om het echt beter te maken voor de inwoner die tijdelijk een steuntje in de rug nodig heeft. En ben ik nog steeds bevlogen in wat ik doe en de opdrachten die ik uitvoer.
De keerzijde van al zo lang meelopen, is dat je het allemaal al weleens hebt gezien en gedaan. En dat je het gevoel hebt dat we steeds weer opnieuw het wiel aan het uitvinden zijn. Op een of andere manier beklijft het niet en leren we te weinig over wat wel en niet werkt.
Maar daardoor betrap ik mezelf erop dat ik soms een oude zeur aan het worden ben. Want mensen die wel voor het eerst starten met bijvoorbeeld een sterk lokaal team, hebben er niets aan dat ik vrij expressief verzucht dat ik het al 27 keer heb gedaan en dat het echt niet zo nieuw meer is.
Dus als ik nog de volgende 10 jaar in het sociaal domein wil werken, moet ik dat met plezier voor mezelf en anderen doen. Dat betekent wat meer op mijn tong bijten en de ander zijn ervaring laten opdoen. En in ruil daarvoor zal ik mijn bevlogenheid voor het sociaal domein en mijn (historische) kennis en kunde in het sociaal domein optimaal inzetten. Een mooie win-win dacht ik zo!
