We zijn in het sociaal domein erg goed in veel praten. Op managementniveau, beleidsniveau, maar ook in de uitvoering.
En soms is het goed om even stil te staan en kijken wat een inwoner op dat moment echt nodig heeft.
Een paar voorbeelden uit de praktijk:
Een mevrouw kwam het huis niet uit. Er werd al gepraat over het inzetten van psychische hulp. Bij doorvragen bleek dat ze al jaren niet naar de tandarts was gegaan en zich schaamde voor de verotte tanden in haar mond. Toen dat was opgelost, ging ze weer naar buiten.
Als een huis niet opgeruimd is en de afwas torenhoog staat, kan je daar zittend op een stoel het gesprek over aangaan of je gaat samen die afwas doen en voert het gesprek.
Een man kwam niet veel uit huis, omdat hij geen vervoer had. Er is een tweedehands fiets aangeschaft, waardoor hij er weer meer op uit kwam en mensen kon bezoeken.
Soms is gewoon wat doen meer helpend dan alleen maar praten. Daarom ben ik voorstander van het inzetten van praktijkgerichte MBO'ers.
Maar ook voor HBO-opgeleide professionals is het even stil staan en denken hoe doe ik dit in mijn privé situatie. Ga ik vertellen aan een vriendin hoe die Ikeakast in elkaar moet gezet worden of help ik een handje? Soms maken we het moeilijker dan het is.
