In de Hervormingsagenda Jeugd en het Richtinggevend Kader is aangegeven wat de kerntaken van een stevig lokaal team moeten zijn. Ook het Toekomstscenario Kind- en Gezinsbescherming vraagt veel van lokale teams.
Deze taken kunnen alleen goed uitgevoerd worden met ruimte en tijd.
Ruimte om te investeren in kwaliteit en vakmanschap. Door intervisie, casusoverleggen, reflectie op het eigen handelen en het op peil houden van kennis en vaardigheden. Maar ook ruimte om samen te werken, af te stemmen en van casuïstiek te leren.
Tijd om echt een goede brede analyse te doen en niet iedere vraag in één gesprek te hoeven oplossen. Tijd om vertrouwen op te bouwen. Tijd om naast de inwoner te staan en het niet over te nemen, ook als samen optrekken meer tijd vraagt. Tijd om samen met de inwoner en betrokken partners te evalueren of je nog op de goede weg zit of dat iets anders nodig is. Tijd om los te laten wanneer het kan, maar waar nodig even de vinger aan de pols te houden.
Daarbij gaat het niet alleen om directe tijd met inwoners. Een stevig lokaal team vraagt juist ook voldoende indirecte tijd. Tijd voor voorbereiding, verslaglegging, afstemming met partners, casusregie, overleg en reflectie. Dat is geen tijd ‘naast het echte werk’. Het ís het werk.
Wie bij het bepalen van caseload en formatie alleen kijkt naar directe cliënttijd, rekent zichzelf dus rijk. Juist bij complexe en meervoudige vragen zit een groot deel van het werk in alles wat nodig is rondom het contact met de inwoner.
Ruimte en tijd betekent capaciteit. Zo simpel is het.
Een realistische caseload gaat daarom niet alleen over hoeveel casussen iemand heeft, maar ook over hoeveel directe én indirecte tijd nodig is om die casussen goed te kunnen dragen.
En dat is nog weleens een onderbelicht kindje in alle ambities die we bij lokale teams neerleggen.
