Ik doe opdrachten van beleid tot praktijk. En daar zie je dat op beide niveau's iedereen handelt met de beste bedoelingen, maar dat dit niet altijd matched.
Gemeenten hebben gezien de tekorten die er zijn geen keus om aan de voorkant goed te kijken of de inzet die wordt gevraagd wel echt vanuit de jeugdwet of bijvoorbeeld passend onderwijs of wlz moet worden gefinancierd. En ik zie dat dit geen gemakkelijke trajecten zijn met discussies over wie nu wel of niet verantwoordelijk is en simpel weg moet betalen.
Ik zie ook dat gemeenten voet bij stuk willen houden, maar daar de inwoner ook niet de dupe van willen laten worden. Maar de deur moet ergens gesloten blijven.
Aan de andere kant zat ik vanmorgen met een aantal profesionals aan tafel en ik zag en hoorde de frustratie en het met de handen in het haar zitten, omdat het daardoor te lang duurt voordat een gezin de ondersteuning krijgt die nodig is.
Professionals die al veel te veel bezig zijn met regelen, omdat de hele keten is vastgelopen en er geen plekken zijn. En dan ook nog met deze schotten te maken krijgen, waarbij gemeenten er ook nog eens verschillend mee omgaan.
Uiteindelijk heeft een inwoner en professional hier niets aan. Het gaat om de juiste ondersteuning uit welk potje dan ook. Zitten gemeenten er ook niet op te wachten dat het is verzand in wie aan zet is.
Een van de doelstellingen van de transformatie was minder bureaucratie en meer uitgaan van 1 gezin, 1 plan, 1 regisseur. Zolang daar nog steeds niet een budget en teveel schotten aan gekoppeld zijn, is dit een illusie.
En houden we elkaar gevangen in een systeem waar niemand beter van wordt. De inwoner niet, de professional niet en de gemeente niet.
Laten we in ieder geval naast dit geluid duidelijk steeds weer te laten horen, kijken waar we wel beweging kunnen genereren en samen optrekken.
