In 2015 werd overal in het land gestart met sociale teams. Er waren nog geen kaders waaraan de teams moesten voldoen en soms werden het beschikkingsbureaus of schapen met vijf poten. Na vijf jaar kwamen de eerste geluiden dat de sociale teams niet het doel hadden behaald.
En daar ging het al mis. Een sociaal team (nu sterke lokale teams) kan nooit een doel zijn, maar is een middel.
Een middel om:
*Samen met de inwoner te komen wat nu echt de vraag is.
* Samen kijken waar de eigen mogelijkheden van de inwoner, netwerk en voorliggende voorzieningen liggen.
* Samen kijken wat er nog nodig is aan tijdelijke professionele ondersteuning door het sterk lokaal team en/ of specialistische hulp.
* Samen zorgen dat de inwoner weer zelf verder kan.
En als het middel succesvol is, wordt ook het doel behaald.
Met de uitgangspunten voor de sterke lokale teams ligt er meer een kader hoe deze als effectief middel ingezet kunnen worden. En dus weer een 'nieuwe' kans om ze goed neer te zetten.
Laten we in ieder geval niet weer in de valkuil vallen om het als een doel te verheven en al te snel zeggen dat het niet werkt. Maar vooral kritisch te kijken hoe we het middel sterke lokale teams effectiever kunnen inzetten. Er zijn inmiddels genoeg goede voorbeelden.
