Met de transformatie van 2015 was de opzet om te komen tot sociale teams met als uitgangspunten:
* Teams van 0-100.
* Kerntaken: advies en informatie, vraagverheldering, zelf ondersteuning geven.
* Collectief voor individuele ondersteuning.
* Met een brede blik kijken en domeinoverstijgend werken.
* Zorgen voor een sterke sociale basis en een nauwe samenwerking met het sociaal team.
* Samenwerking met onderwijs en huisartsen
* Brede experise in het team en waar nodig experise erbij halen.
Niet veel anders dan nu in het Richtinggevend kader is aangegeven en in het concept wetsvoorstel Reijkwijdte Jeugdhulp verplicht wordt en verankerd in de Jeugdwet en Wmo.
Daarnaast komt het in verschillende akkoorden weer terug; Hervormingsagenda Jeugd, Toekomstscenario Kind - en gezinsbescherming, IZA/AZWA, participatie in balans, aanpak bestaansrecht en schulden etc. Dit geeft zeker de urgentie en kaders aan.
Maar gaan al deze akkoorden en verplichtingen er nu echt toe leiden dat we het nu wel anders gaan doen? Ja, het is een mooie stok achter de deur, maar dat moet niet de motivatie zijn.
De reden is dat we een goede en laagdrempelige ondersteuning voor de inwoner willen bieden. Dat is de rode draad in alle pakken papier en akkoorden. Maar papier en akkoorden gaan het niet doen.
Dat betekent dat we beleid faciliterend aan de uitvoering moeten maken:
* Een visie op het sociaal domein/ sociale basis/stevige lokale teams. Met bindende afspraken om daaraan bij te dragen als gemeente en partners. Dat vraagt goed opdrachtgeverschap en opdrachtnemerschap.
* Een heldere opdracht aan het stevig lokaal team met mandaat en capaciteit om de opdracht goed te kunnen uitvoeren.
* Bindende afspraken binnen de gemeente om domeinoverstijgend te werken op inhoud en financien.
* Goede samenwerkingsafspraken met scholen en huisartsen.
* Afspraken over de regionale inkoop: welke basisjeughulp wordt in het stevig lokaal team gegeven en niet meer via de inkoop op basis van indicatie.
* Afspraken in de regionale inkoop dat er aanbieders in zitten met de juiste expertise die nodig is om de inwoner te ondersteunen.
* Het opvangen van signalen uit de praktijk om waar nodig beleidsmatige acties op te ondernemen.
Door deze randvoorwaarden goed neer te zetten, kan het stevig lokaal team zich concentreren op haar taak: ondersteuning aan inwoners!
Ik zie alle akkoorden en verplichting zeker als een kans. Maar wel als we deze echt pakken en er actie op ondernemen. Anders worden het geduldige papieren tijgers en hebben we over 10 jaar weer dezelfde akkoorden met dezelfde strekking. Alleen met een andere naam.
Om positief af te sluiten: er zijn genoeg voorbeelden in het land van goed werkende sociale teams, waarvoor het een bevestiging is dat ze de goede weg zijn ingeslagen.
