Deze twee ontwikkelingen kunnen niet los van elkaar worden gezien, wat ik in de praktijk nog weleens zie gebeuren.
Bij beide ontwikkelingen ligt er een belangrijke rol voor de professionals in de uitvoering van de (toekomstige) stevige lokale teams. En dat is niet alleen voor jeugdprofessionals, maar voor professionals van 0-100. Want het gaat niet alleen om kindermishandeling, maar ook om partnergeweld, ouderenmishandeling etc.
Van hen wordt gevraagd:
* Met een brede blik te kijken.
* Regie te voeren, maar deze zoveel mogelijk bij de inwoner te laten.
* Vast aanspreekpunt te zijn.
* Samen met de inwoner te kijken wat er nodig is.
* In samenspraak met de inwoner beslissingen te nemen.
* Het netwerk erbij halen en waar nodig specialistische hulp.
Gebeurd dit nu nog niet dan? Ja, maar er kunnen nog verbeterslagen gemaakt worden. Dat betekent wel dat als we dit vragen van proffesionals we ze daarin optimaal moeten faciliteren.
Veiligheidscasussen kan je er niet gewoon even bij doen. Dat vraagt tijd en ruimte. Vaak zie je dat er al sanenwerkingsafspraken zijn gemaakt tussen Veilig Thuis en de lokale toegang, maar dat dit niet is vertaald naar capaciteit. En dat is wel nodig. Nu al en helemaal met de blik naar het Toekomstscenario.
Naast capaciteit is kwaliteit een belangrijk aandachtspunt. Continue aandacht voor deskundigheidsbevordering, het ontwikkelen van vaardigheden, intervisie en casusbesprekingen is een voorwaarde. Maar ook de inzet van ervaringsdeskundigheid om vanuit verschillende brillen te kijken.
Beide ontwikkelingen kunnen alleen een succes worden als we aandacht hebben voor de mensen die het moeten doen. Dat zijn onze inwoners en professionals het meer dan waard!
