We weten allemaal dat de hele keten van jeugdhulp van vrijwillig kadertot aan gedwongen kader aan het vastlopen is.
Lange(re) wachttijden, hoge werkdruk, wisselingen in personeel, krappe arbeidsmarkt en jonge medewerkers waarvoor onvoldoende tijd is om ze in te werken. We lopen er allemaal tegen aan. Voor de ondersteuning van de inwoner niet goed en ook niet voor het werkplezier van de proffesionals.
Laten we er wel voor waken dat we het als een gezamenlijk probleem zien en niet als probleem van een organisatie of onderdeel van de keten.
We moeten voorkomen dat het een wij en zij verhaal wordt en dat de neiging gaat onstaan 'iets over de schutting' te gooien om een wat verlichting te brengen in de eigen organisatie.
En dat vraagt om contact met elkaar op de werkvloer, maar ook op managementniveau. Om elkaar te begrijpen en te zien en te kijken waar er samen tot een oplossing gekomen kan worden.
Maar ook realiteitszin dat er helaas grenzen zijn aan wat mogelijk is. Elke keer een schepje erbij en een te volle caseload is voor niemand goed. Niet voor de inwoner en niet voor de proffesional.
